( 592 ) « أَللَّهُمَّ ! إِنِّى أَسْأَلُكَ خَشْيَتَكَ فِى الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ . » « 1 » خداوندا ! ترس [ از عظمت ] تو را در نهان و آشكار تقاضا دارم . عالمان باللَّه ؛ دارندگان واقعى صفت خشيت خشيّت ، ترسى است كه صاحبش به آن چه موجب ترس او شده ، استقلال بدهد ، خواه نسبت به خلق باشد ، خواه نسبت به حقّ - تبارك‌وتعالى - . اين معنى در جايى كه انتساب به حقّ سبحانه پيدا كند ، ترس از عظمت او سبحانه نام مىگيرد و صاحب چنين كمالى ، غيب و آشكار برايش تفاوتى نخواهد داشت ، چنان كه فرموده شده « فِى الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةَ » و اينان علماى باللَّه‌اند كه خداوند درباره‌ى آنان مىفرمايد : كَذلِكَ إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ غَفُورٌ « 2 » اين چنين از ميان بندگان ، تنها دانشمندان [ واقعى ] از خدا مىترسند ، به راستى كه خداوند سربلند و بسيار آمرزنده است . خواجه نصيرالدين طوسى در رساله‌ى اوصاف الاشراف مىگويد : « خشيّت ، استشعارى باشد كه به سبب شعور به عظمت و هيبت حقّ عزّ و علا و وقوف بر نقصان خود و قصور از بندگى حق و يا از تخيّل ترك ادب در عبوديّت ، يا از اخلال به طاعت لازم مىآيد . پس خشيّت خوفى خاصّ باشد : « يَخْشونَ رَبِّهِمْ وَ يَخافُونَ سُوءُ الْحِساب . » « 3 » ؛ ( از پروردگارشان خشيّت و بيم دارند و از حساب كشى بد مىترسند ) . ( 593 ) « وَ [ أَسْأَلُكَ ] كَلِمَةَ الْعَدْلِ فِى الرِّضا وَ الْغَضَبِ . » « 4 » و [ گفتن ] سخن عدل را در حال خشنودى و خشم [ از تو درخواست مىكنم . ]

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 237 . ( 2 ) . سوره‌ى فاطر ، آيه‌ى 28 . ( 3 ) . اوصاف الاشراف ، ص 102 . ( 4 ) . اقبال الاعمال ، ص 237 .